TERAPIA CLARK E AS AFECIÓNS XINECOLÓXICAS


Ignacio Chamorro 1/01/2017


Á práctica totalidade de mulleres nalgunha etapa da súa vida aféctanlles problemas como miomas uterinos, endometriosis, ovarios poliquísticos, síndrome premenstrual, problemas relacionados coa menopausia e últimamente algo que tristemente comeza a ser moi común no que a problemas xinecolóxicos refírese que é a infertilidade.

O habitual neste sentido é que se tende a prestar demasiada atención ás hormonas e non se ten en conta en absoluto ao sistema dixestivo e á flora intestinal.

E é que por atrevido que pareza, a maioría dos trastornos xinecolóxicos comeza coa presenza de patóxenos, polo que nos atrevemos a dicir que a eliminación de patóxenos por métodos naturais (xa sexan parasitos, bacterias,fungos ou virus), a detoxificación orgánica e a correcta hixiene intestinal deben ser a base de toda terapia destinada á eliminación da práctica totalidade de problemas relacionados co sistema reproductor (tanto feminino como masculino).

Así que nos atrevemos a dicir que:

¡Menos histerectomías e máis eliminación de patóxenos e limpeza intestinal! 

É un gran erro extirpar a matriz, pois deste xeito só logramos ocultar os síntomas, pero non a base da enfermidade. A matriz non é soamente un órgano reproductor senón tamén un emuntorio (órgano encargado da eliminación de tóxicos e residuos metabólicos).

Mediante a menstruación elimínanse do organismo gran cantidade de toxinas. Nos casos de metrorraxias (hemorraxias fóra do periodo menstrual), o sangrado obra como unha válvula de escape a través da cal elimínanse toxinas que non puideron ser excretadas vía renal ou intestinal (de aí a importancia dos protocolos que creou a Doutora Clark de limpeza renal e limpeza intestinal.

http://terapiaclark.info/category/protocolos-clark/

A leucorrea ou fluxo branco prodúcese como consecuencia dunha expulsión masiva de toxinas en forma de moco a través da mucosa vaginal. Esa carga tóxica que se elimina deste xeito procede principalmente dos intestinos, froito do exceso de parásitos, bacterias patóxenas e fungos e do estreñimento, ademais dunha excesiva permeabilidad intestinal (ambas sintomatoloxías directamente relacionadas con patóxenos).

Extirpar a matriz só pode empeorar o estado de saúde xeral, pois aínda que sufocamos os síntomas, a causa que os produciu segue presente e tarde ou cedo afectará a outros tecidos do organismo. Ao impedir a eliminación de tóxicos o único que logramos é cambiar o nome á enfermidade.

 

Algo que debemos saber sobre os estróxenos

A finais dos anos sesenta, o xinecólogo Robert Wilson escribiu un bestseller titulado "Femenine forever" (feminina para sempre), no que popularizaba a sustitución hormonal con estróxenos como a forma de evitar os achaques propios da menopausia e o deterioro da calidade de vida que estes achaques conlevan. Ao cabo duns anos comprobouse que os estróxenos non eran en absoluto a panacea que se creu que eran, principalmente debido a que aumenta dramáticamente o risco de cancro de mama e de endometrio, depresión, falta de desexo sexual, quistes en seos, aumento de peso, osteoporose e hipotiroidismo.

Realmente hoxe en día o problema constitúeo o exceso de estróxenos máis que a carencia deles. O hipotiroidismo é certamente o responsable de moitos dos síntomas padecidos polas mulleres en idade madura. Os estróxenos exercen efectos antagónicos aos das secrecións tiroideas, (aínda que sobre o tema dos problemas de tiroides falarei con profundidade nun próximo artigo xa que é algo moi estendido a nivel feminino, e á vez bastante sinxelo de tratar sen medicación).

En todos os casos de hipotiroidismo é aconsellable adoptar medidas co fin de reducir os niveis de estróxenos en sangue. Neste sentido son moi eficaces a vitamina E e a taurina.

A vitamina E exerce efectos antagónicos aos dos estróxenos e mellora a actividade da tiroides porque reduce a formación de peróxidos lipídicos, os cales perturban seriamente a función tiroidea. Dende os anos cincuenta sábese que a inclusión de grandes cantidades de aceites poliinsaturados na alimentación do gando resulta nun importante incremento de peso debido ao descenso do metabolismo basal que ten lugar como consecuencia dunha redución da actividade tiroidea. Iso é debido a que a glándula tiroides é especialmente sensible aos produtos da peroxidación lipídica, tamén coñecidos como especies reactivas do ácido tiobarbitúrico. Numerosos estudos demostran que a vitamina E contribúe enormemente a aliviar as molestias asociadas á menopausia. A dose eficaz é dunhas 1000 Ou.I. diaria. Si se padece hipertensión arterial non se deben tomar máis de 200 Ou.I. ao principio, podéndose elevar a dose progresivamente ao cabo de varias semanas.

Doutra banda a taurina é un magnífico protector fronte á peroxidación lipídica e ademáis aumenta a excreción de estróxenos. Adeáis os estróxenos diminúen a xa da súa limitada capacidade de síntese de taurina propia do organismo humán, polo que en tódolos casos de hiperestroxenismo, a suplementación coa mesma é imprescindible. Mediante este sinxelo enfoque (vitamina E e taurina) logo de realizar unha limpeza intestinal, podemos axudar enormemente en moitos dos problemas que aflixen á muller a partir do medio século de vida e probablemente preguntémonos,


Que facer entón para paliar os síntomas asociados á menopausia? Pois as glándulas suprarrenais son as encargadas de producir hormonas que compensen o déficit da produción ovárica, pero en aproximadamente o 60% das mulleres menopáusicas as súas suprarrenais non están producindo estas hormonas en cantidade suficiente e isto é debido, como afirmaba a Dra. H.Clark, a que as suprarrenais destas mulleres están bloqueadas por parasitos, bacterias e tóxicos. Polo cal para evitar estes cadros asociados á menopausia como son os sofocos, perda de masa ósea e problemas cardiovasculares e hipertensión, é importante a eliminación de patóxenos a través dun protocolo de limpeza intestinal e, para evitar que eses patóxenos volvan a un terreo abonado e xa que logo de fácil colonización pola presenza de tóxicos é conveniente realizar unha limpeza renal http://terapiaclark.info/limpeza-de-rinon/ para axudar na excreción de toxinas do organismo. A menopausia non debe ser sinónimo de sofocos,
hipertensión e perda de masa ósea como nos fan crer certos sectores da saúde. Cando isto sucede é que algo non vai ben no noso sistema xenitourinario do mesmo xeito que as menstruacións non deben causar dor, este en un signo de que hai algo estrano en útero e ovarios.

 

A infertilidade feminina

O tratamento para a infertilidade feminina debe enfocarse á eliminación de patóxenos, tanto parasitos como bacterias e virus, presentes a nivel xinecológico en todas as mulleres testadas tanto pola Dra. Clark como polos terapeutas que continuamos co seu terapia.

A Doutora Clark tras varias décadas de investigación chegou á conclusión de que prácticamente o 95% de todas as patoloxías (incluíndo os cadros xinecológicos aquí expostos) estaban directamente relacionadas con dous factores: patóxenos e tóxicos.


Á Doutora Clark correspóndelle o mérito de descubrir a presenza de parasitos en lugares do organismo aos cales a medicina oficial non adoita ver posible. Estes achados foron posibles grazas ao sincrómetro, aparello inventado por ela e polo seu fillo Geoff, enxeñeiro electrónico. Con este aparello conseguimos detectar calquera patóxeno en calquera órgano do corpo a través dunha simple mostra de saliva.

Os métodos convencionais de diagnóstico parasitolóxico baséanse en investigar a presenza de ovos, larvas ou exemplares adultos en feces, así como nos antíxenos do sangue. Con esas formas de detección, na gran maioría dos casos aínda que a persoa se ache moi parasitada, os invasores adoitan pasar desapercibidos. Mediante o testaxe con sincrómetro salvamos estas dificultades posto que o parasito é detectado pola onda frecuencial que emite.

Se botamos unha ollada ás estatísticas da OMS decatarémonos de que as afirmacións da Doutora Clark non son nin moito menos esaxeradas. De feito, a primeira causa de morte no mundo é unha enfermidade parasitaria: a malaria. Así mesmo, a terceira causa de cegueira tralas cataratas e o glaucoma débese á infección polo parasito onchocerca volvulus. Ademais devanditos datos foron obtidos mediante métodos convencionais, que como xa dixemos, presentan un alto número de falsos negativos. Si ditas estimacións fosen realizadas en base aos resultados obtidos mediante as investigacións con sincrómetro, ¡as cifras serían aínda máis elevadas!

Para tratar os casos de infertilidade feminina, primeiramente debemos eliminar patóxenos a nivel intestinal e sistémico cunha limpeza intestinal e paralelamente traballaremos co zapper e os pratos de zappeo,
http://terapiaclark.info/varizapper-e-pratos-de/, a nivel xinecológico para seguir eliminando patóxenos neses órganos e axudar a que estes recuperen a súa funcionalidade, recordándolles a onda frecuencial á que teñen que vibrar para realizar a súa función correctamente.

Na práctica totalidade de casos de infertilidade atopamos parasitos en lugares como o endometrio, ovarios, trompas, etc. Merece ser destacado que ningún parasito é estrictamente específico de ningún tecido aínda que poida ter máis afinidade con certos órganos, con todo podemos atopar parasitos noutros órganos, como neste caso no sistema reproductor e isto dáse cando un órgano presenta un alto nivel de toxicidade, que fai que este poida chegar a reunir as condicións propias para albergar parasitos que usualmente habitan outros órganos.

Deste xeito podemos atopar áscaris, fasciolopsis buski, ou tenias, tradicionalmente considerados como parasitos dixestivos en riles, útero, ovarios, corpos cavernosos (¡si, corpos cavernosos!), cerebro, etc., polo que debemos saber que calquera parasito pode invadir calquera órgano e que este órgano presenta un alto grado de toxicidade. 

A toxicidade é o segundo factor a tratar en todos os casos de infertilidade, e dentro de todos os tóxicos, debemos centrarnos básicamente nos metais pesados. Para eliminalos do organismo utilizaremos un protocolo de detoxificación de metais pesados, http://terapiaclark.info/programadetoxificacion-metais-pesados/, pero o que é fundamental é non seguir en contacto coas dúas principais fontes que son as amalgamas dentais e a auga, tanto do grifo como embotellada. Polo que recomendamos que antes de iniciar un programa de eliminación de metais pesados, sexan substituídos os empastes de amalgama por outros de composite e se beba e se cocíñe con auga procedente de destiladora ou de filtrado por ósmose inversa.


Síndrome premenstrual

Denominamos síndrome premenstrual ao conxunto de signos e síntomas recurrentes que aparecen durante os 7 a 14 días previos á menstruación. Os síntomas típicos son: cansazo, tensión, irritabilidade, depresión, dor de cabeza, dor e hinchazón mamarias, dor de costas, distensión abdominal e edema de dedos e nocelos.

O síndrome premenstrual divídese á súa vez en catro variantes:


Variante 1: Caracterízase por ansiedade, irritabilidade, aumento do apetito e tensión nerviosa. Obsérvase un aumento dos estróxenos e unha disminución da proxesterona.

Variante 2: Dores de cabeza, depresión, fatiga, mareo, palpitacións e inxesta insaciable. Obsérvase un aumento da secreción de insulina.
Variante 3: Con depresión, choro, perda de memoria, confusión e insomnio. Nestes casos detéctase unha elevación do cortisol.
Variante 4: caracterizada por retención de líquidos e a conseguinte ganancia de peso, extremidades edematosas, tensión mamaria e distensión abdominal.


En todos os casos, separadamente de correxir a permeabilidade intestinal e a disbacteriose, presentes sempre nunha gran porcentaxe de estas pacientes, é interesante suplementar con taurina, pois reduce os edemas ao exercer un efecto diurético, reduce os niveis de estróxenos e aumenta a concentración intracelular de magnesio, mineral cuxa suplementación demostrou ser de gran axuda nestes casos. A vitamina B6 tamén axuda nestes casos, pero recomendamos combinala co resto de vitaminas do grupo B para un mellor efecto. Tamén a suplementación con vitamina E é nestes casos tamén outro dos grandes aliados do benestar feminino. Non debemos esquecer tampouco reducir a cantidade de carbohidratos na alimentación pois non hai nada tan diurético como reducir a inxesta de carbohidratos. Ademáis este tipo
de dietas alivian a ansiedade e reducen os cambios do humor.

A normalización do perfil de ácidos grasos é unha estratexia terapéutica moi utilizada nestes casos para normalizar a produción de prostaglandinas, pero nunca nos cansaremos de repetir que non ten sentido administrar acedos grasos, tanto omega 3 como omega 6 se non se monitoriza a súa inxesta mediante un perfil de acedos grasos que ratifique que a suplementación está fornecendo efecto e prodúcese o equilibrio desexado. Non é recomendable en ningún caso suplementar con aceites de onagra ou borraxa (tan utilizados), si non se vixían estreitamente os niveis de acedo araquidónico, pois o acedo gamma linolénico contido en devanditos aceites pode aumentar os niveis da benéfica prostaglandina, pero tamén de acedo araquidónico, aumentando xa que logo a inflamación.

Non poderiamos rematar sen mencionar o papel que xogan os patóxenos como afirmaba a Doutora Clark e é fundamental non só para estes casos de síndrome premenstrual senón para previr patoloxías máis graves no futuro.

Neste sentido debemos resaltar que separadamente de parasitos, adóitanse atopar en útero varias familias de bacterias patóxenas, sendo as máis frecuentes: mycoplasma hominis, ureaplasma urealyticum, escherichia coli, gardnerella vaginalis, chlamydia trachomatis e diversas cepas de bacterias anaeróbicas. Estes patóxenos xeran unha inflamación do útero e tecidos adxacentes derivando na sintomatoloxía da síndrome premenstrual.