O FÍGADO, A BASE DA NOSA SAÚDE (primeira parte)


Ignacio Chamorro 23/12/2016

O fígado é o principal laboratorio do noso organismo onde se procesan miles de substancias cada segundo e é ademáis o encargado de neutralizar todo tipo de tóxicos presentes no noso corpo para que poidan ser excretados polos riles ou por vía fecal.

O noso fígado é un verdadeiro prodixio pois é capaz de procesar unha variedade amplísima de tóxicos grazas a un sistema enzimático que é capaz de actuar sobre unha enorme gama de substancias.

Cando a función detoxificadora do fígado declina, o funcionamento do resto de órganos vese seriamente comprometido e podemos afirmar con rotundidade, que ningún enfermo, (sufra a patoloxía que sufra) presenta unha función hepática normal e que non existe ningunha enfermidade (salvo as conxénitas) que non poida ser aliviada mediante un protocolo encamiñado a estimular os mecanismos de detoxificación hepática.

Imos ver en primeiro lugar cales son os factores que máis perturban o funcionamento do noso fígado:

Disbacteriose no tracto dixestivo: É dicir, o cambio cualitativo da nosa microflora intestinal.

A flora bacteriana "boa" pode actuar sobre os microorganismos patóxenos en tránsito, impedindo así que colonicen o noso espazo. Cando a nosa flora intestinal útil é danada, as especias bacterianas daniñas poden volverse predominantes e comezar a desestabilizar a nosa saúde.

Toxinas xeradas por patóxenos presentes no noso organismo: Debemos saber que a práctica totalidade dos patóxenos que están presentes no noso organismo, xa sexan parasitos, bacterias ou fungos, xeran gran cantidade de toxinas que acaban interferindo en funcións básicas do noso metabolismo, o cal pode (ou adoita) levarnos a patoloxías dexenerativas graves para as que neste momento a medicña oficial non atopa solución.

Estes dous factores, tanto a disbacteriose como a toxicidade xerada por patóxenos debe ser o primeiro a tratar cando pretendamos mellorar ou rexenerar a función hepática, é dicir, antes de tratar o fígado debemos tratar o intestino. De feito é importante que saibamos que o alcol exerce unha nefasta influencia sobre o fígado e gran parte desta ven derivada de que o alcol aumenta a permeabilidade intestinal sendo este aumento un factor clave nunha maior cantidade de lipopolisacáridos (toxinas xeradas por bacterias patóxenas que pasan á circulación portal). Xa que logo a hixiene intestinal é a mellor aliada da función hepática, é polo que na Terapia Clark sempre comezamos os protocolos cunha limpeza intestinal.

A fructosa é outro desestabilizador importante da función hepática, ata o punto de que se lle chamou "o alcol que non emborracha", debido aos efectos que produce unha dieta alta en fructosa sobre o fígado. Un consumo excesivo de fructosa aumenta a formación de radicais libres no fígado, produce fígado graso, aumenta a inflamación e reduce a sensibilidade á insulina (diabete tipo 2).

Pero o peor de todo é que a fructosa róuballe ao fígado o preciado ATP, por qué?, pois porque para poder metabolizarse, a fructosa debe fosfatarse en primeiro lugar. E, de onde procede o fosfato necesario para dita conversión?, pois do adenosín trifosfato (ATP).

Outro tipo de sucre como a glucosa tamén necesita ser fosfatada, pero como a glucosa utilízase en todas as células do organismo, non se produce un gran descenso de ATP en ningún sistema orgánico concreto. Con todo, dado que a fructosa só se metaboliza no fígado, unha inxesta importante desta esgotará o ATP hepático.

Sen dúbida os zumes de froita e o consumo abundante desta non benefician en absoluto á nosa función hepática. Ademáis debemos saber que a degradación de grandes cantidades de ATP eleva considerablemente os niveis de ácido úrico como resultado da degradación da adenosina liberada, co cal: ¡¡¡en todos os casos de elevación do ácido úrico, o primeiro alimento que debe eliminarse da nosa dieta é a froita!!!.

Todos os casos de fígado graso non alcólico débense ben a un estado de toxicidade intestinal, unha inxesta excesiva de fructosa (aínda que se trate de zumes de froita naturais) ou consumo de menciñas. A conclusión é que deberiamos limitar a inxesta de froita a un máximo de dúas pezas diarias e sempre inxeridas pola mañá, para evitar ao máximo a posibilidade de fermentacións alcólicas que poden darse con máis facilidade si se consume a froita ao final do día.

O alcol é outro axente hepatotóxico importante, pero volvemos insistir en que iso se debe principalmente a que incrementa o paso de lipopolisacáridos bacterianos do intestino ao sangue. É polo que existen abstemios con fígado graso, debido a que a súa flora intestinal áchase fortemente desequilibrada, ademáis de presentar unha permeabilidade intestinal excesiva.

Do mesmo xeito que un químico require numerosos produtos químicos cos que levar a cabo reaccións, o fígado require numerosos nutrintes cos que poder efectuar a súa función. Estes nutrintes son vitaminas do grupo B, selenio e vitamina C (sempre mellor en forma de ácido ascórbico, xa que como afirmaba a Dra. Clark, nos procesos para a obtención da vitamina C non aceda, sempre se contamina esta).

Doutra banda, o fígado tamén necesita aminoácidos en cantidade (metionina, colina, etc.) polo que unha inxesta adecuada de proteínas na nosa dieta é indispensable para unha correcta función hepática e aínda que unha inxesta excesiva pode ser perxudicial, entre 0,8 e 1 gramo de proteína por kilogramo de peso corporal, pode ser unha boa referencia.

Outros elevadores da nosa toxicidade hepática son as menciñas, como o paracetamol, ibuprofeno, acedo valproico, os antidepresivos e un larguísimo etcétera. Moitas enfermidades son simplemente un efecto secundario da inxesta crónica de medicamentos, só que como a persoa lévaos consumindo varios anos, a aparición de síntomas durante os últimos meses non levanta sospeitas. Con todo o que sucede é que tras anos de sobreesforzo, o fígado termina por capitular e aí é cando comezan os síntomas.

Os excesos alimentarios tamén sobrecargan dunha forma importante o fígado, especialmente as ceas copiosas. O ideal sería que a última comida do día fose lixeira e realizada polo menos un mínimo de 2 horas antes de deitarnos. Os fritos e graxas recalentadas son nefastas, pero o resto de alimentos graxos non son tan perxudiciais como se nos fixo crer (pero si os sucres). As graxas non sobrecargan en absoluto a función hepática, ata a favorecen, pois ao exercer un efecto colagogo favorecen o drenaxe da vesícula e dos conductos biliares. O que sucede é que as persoas con cálculos vesicais ou coa vesícula inflamada reséntense ante as fortes contraccións estimuladas por unha importante inxesta de lípidos. Nestes casos de problemas de vesícula, é dobremente importante a realización de varias limpezas hepáticas logo dun protocolo de limpeza intestinal.

Chegados a este punto debo falar en positivo dun dos alimentos máis inxustamente atacados cando se fala de saúde hepática: a xema de ovo. A xema de ovo aporta aminoácidos azufrados (detoxificantes), fosfolípidos e colinas, nutrintes todos eles fundamentais para unha ótima función hepática. Ademáis, a xema de ovo é un poderoso colecistoquinético, o cal significa que estimula a contracción da vesícula biliar e a excreción de bilis. Iso é unha vantaxe pois non deixa de ser un drenaxe, aínda que haxa individuos coa vesícula inflamada que non lles conveña este estímulo, de igual modo que a unha extremidade lesionada se lle debe conceder repouso e non exercicio.

Polo tanto concluímos que a xema de ovo é hepatoprotectora, pero que hai do colesterol? Ben, en primeiro lugar a cantidade de colesterol que aportan un par de xemas de ovo é mínima. Doutra banda, o efecto colecistoquinético favorece a excreción de colesterol a través da bilis e ademáis a colina e os fosfolípidos impiden que o colesterol precipite nas arterias e os conductos biliares formando placas de ateroma ou cálculos biliares.

Finalmente mencionarei o que quizáis é un dos maiores factores de sobrecarga e disfunción hepática: Os parasitos. É común atopar no fígado de persoas aparentemente sas parasitos como a fasciola hepática, o clonorchis sinensis, etc. Estes poden instalarse nos conductos biliares e entorpecer a función hepática e ata destruír o parénquima deste órgano. Co paso do tempo, á vez que son portadores no seu interior de bacterias e virus. É por iso que para mellorar a función do fígado debemos desparasitar periódicamente con suplementos naturais (nunca desparasitantes químicos que son terriblemente tóxicos e non actúan contra moitas familias de parasitos).

O programa Clark de limpeza intestinal, ademáis de actuar contra a toxicidade e as bacterias patóxenas do intestino, tamén actúa contra máis de 100 familias de parasitos diferentes axudando a eliminalos con suplementos como a tintura de nogal, que ademáis ten acción hepatoprotectora. Unha vez realizado o protocolo de limpeza intestinal, recomendamos realizar a limpeza hepática (http://terapiaclark.info/limpeza-de-higado/) varias veces (de 3 a 5), pero diso falarei próximamente na segunda parte deste artigo.