INTESTINO DELGADO


Ignacio Chamorro 26/02/2017

A función máis coñecida do intestino delgado é a absorción dos nutrintes dos alimentos, pero existe outra función igual ou máis importante que tamén desempeña a mucosa intestinal e que é a excreción dos tóxicos (a mucosa intestinal ten a capacidade de excretar isótopos radiactivos e metais pesados como o chumbo, expulsándoos fóra do organismo xunto coas feces).

O desenvolvemento da dixestión e da absorción dependen en gran medida do contacto do alimento coas paredes intestinais. Por iso é polo que unha das características morfolóxicas máis importantes do intestino sexa a presenza de numerosos pliegues que amplifican a súa superficie interior, referímonos ás vellosidades intestinais. A superficie total destas equivale á dun campo de tenis. Cando a mucosa intestinal está sa só os nutrintes preparados para pasar ao torrente sanguíneo poderán atravesala, pero cando por estrés, alimentación desequilibrada e outros factores a mucosa altérase, os nutrintes comezan a non absorberse correctamente e patóxenos, antíxenos, xenobióticos e outros tóxicos conseguen atravesala. É aquí onde comezan moitos desequilibrios da saúde, primeiro producíndose unha sobrecarga hepática, ao ser o fígado o principal órgano encargado de neutralizar os tóxicos procedentes do tubo dixestivo. Co paso do tempo, o constante fluxo de tóxicos cara ao torrente sanguíneo promove a disfunción dos órganos que ofrecen menor resistencia. Este proceso permítenos entender como numerosas persoas que sofren diferentes trastornos como sinusite, cistite, reumatismos, depresión, diabetes, migrañas, etc., realmente non son máis que manifestacións diferentes dun mesmo proceso, a toxemia de orixe intestinal.

A qué se debe a mala saúde intestinal?

Os axentes causantes da mala saúde intestinal están moi estendidos, por iso é polo que o exceso de permeabilidade intestinal afecta á maior parte da poboación mundial. Débese fundamentalmente aos seguintes factores:

  • Flora intestinal putrefactiva con predominio de bacterias gramnegativas.
  • Parasitos e fungos.
  • Tóxicos.
  • Alimentos incorrectamente dixeridos, ademáis doutros factores alimenticios e carenciais.

E aquí volvemos dar un papel determinante aos parasitos, xa que lesionan a mucosa intestinal para sugar sangue ata tal punto que poden provocar anemia. Así mesmo, producen sustancias tóxicas con actividade proinflamatoria e consumen nutrintes vitais, chegando a producir carencias nutricionais. Entre os parasitos máis problemáticos están os Áscaris. Estes aférranse á mucosa intestinal e verten nela toda clase de tóxicos irritantes produto do seu metabolismo, que van a oxidar nutrintes como a vitamina C ou van inhibir a actividade da vitamina D. Enfermidades de orixe intestinal, migrañas, xaquecas, dores musculares e articulares, infeccións, insomnio, halitosis, cansanzo, dermatite, trastornos hepáticos, asma, rinite, sinusite, trastornos do sistema reproductor, son algunhas das enfermidades que poden ter a súa orixe nunha disfunción da absorción intestinal. Doutra banda, aínda que a orixe non fose esta, calquera enfermidade verase empeorada por un exceso da permeabilidade intestinal.

Dende mediados do século XX, as enfermidades denominadas autoinmunes multiplicáronse de forma vertixinosa.

Imos ver por qué un exceso na permeabilidade intestinal, unha flora predominantemente gramnegativa e unha alimentación inadecuada son as causas principais destas enfermidades. Debemos saber que os antíxenos son substancias que promoven a formación de anticorpos (proteínas producidas polo noso sistema inmune cando o corpo detecta substancias dañinas denominadas antíxenos), debido a que o noso sistema inmune recoñéceas como unha ameaza para o corpo. A maioría dos antíxenos son proteínas, é dicir, cadeas de aminoácidos. Cando un anticorpo se une a un antíxeno faino sempre no mesmo eslabón da cadea. A ese eslabón chámaselle epítopo. O sistema inmunolóxico interpreta que substancias con epítopos similares son as mesmas substancias, por iso é polo que o sistema inmune poida atacar ás proteínas do organismo por confundilas con antíxenos alimentarios ou bacterianos.

Outro fenómeno similar é o mimetismo molecular, que consiste en que os microbios adoitan a mesma composición orgánica do seu hóspede para pasar desapercibidos. O organismo chega a recoñecelos e loita contra eles, atacando tamén os propios tecidos corporais imitados. Doutra banda, numerosas cepas bacterianas conteñen proteínas similares ás do organismo human e si estas pasan á circulación sanguínea por un exceso de permeabilidade intestinal, o sistema inmune desencadeará unha reacción que afectará aos tecidos que conteñan as mesmas proteínas. Por exemplo, a espondilite anquilosante e a enfermidade de Crohn débense á existencia da bacteria Klebsiella pneumoniae no tracto digestivo. Esta bacteria contén unha proteína moi similar ás proteínas das articulacións vertebrais e á mucosa intestinal, e ademáis produce un aumento na permeabilidade intestinal. Estes son dous casos claros de enfermidades causadas por patóxenos no tracto dixestivo.

O COLON

O colon é a parte máis importante do intestino groso e as súas principais funcións son: reabsorber a auga e os electrolitos do quilo (masa alimenticia emulsionada e degradada polos mollos pancreáticos e a bilis) procedente do intestino delgado para dar consistencia ás feces; reciclar as proteínas que proveñen dos mollos dixestivos; albergar a principal poboación de bacterias simbióticas do organismo; e eliminar os tóxicos a través da súa mucosa. Algúns autores indican que a poboación de bacterias que habitan no colon é perxudicial para a saúde, pero hai estudos que demostran que isto só ocorre si a flora intestinal é putrefactiva, é dicir, si se leva unha dieta desequilibrada e baixa en fibra, consistente fundamentalmente en almidón, proteínas animais e alimentos procesados. O adecuado funcionamento do colon é un dos alicerces da saúde. As enfermidades de nariz, gorxa e oídos, os trastornos reproductivos femininos, os desordes hepáticos, vesiculares e prostáticos son consecuencia dunha función colónica alterada en prácticamente o 100% dos casos.

A. Bernard Jensen, quiropráctico e iridólogo estadounidense, descubriu os puntos reflexos de cada órgano no colon e atopou que cando unha zona do colon sufría de divertículos, estenose ou outra dolencia, o órgano reflexo sufría trastornos tamén. A partir dos 40 ou 50 anos de idade é difícil atopar un colon íntegro e que posúa a súa anatomía orixinaria. Este feito dá lugar ao estancamento de gran cantidade de feces no colon de moitas persoas, especialmente de enfermos crónicos. E trastornos como o estreñimiento crónico e a disbacteriose propician a formación dun revestimento de materia fecal e mucus no colon que se converten nunha fonte de autointoxicación crónica e nunha labor difícil para a absorción de nutrintes. As bacterias putrefactivas gram-negativas xeran gran cantidade de tóxicos que sobrecargan a función hepática e aumentan a carga toxémica do individuo. Ademáis, a súa membrana contén lipopolisacáridos ou endotoxinas que exercen un efecto moi perxudicial para a saúde. Os lipopolisacáridos son capaces de producir a morte por shock e fallo cardiaco si entran en grandes cantidades no sangue. Isto é basicamente o que sucede nunha sepse ou septicemia. Por sorte este grado raramente ocorre, pero si é moi frecuente observar un nivel leve de endotoxemia que produce síndromes metabólicos como diabete, obesidade e esteatose hepática.

Estudos con animais e humáns reflicten que individuos obesos e diabéticos tipo II mostran uns niveis sanguíneos de lipopolisacáridos superiores á media. Si tratamos a estas persoas cos suplementos da Terapia Clark melloraríase a súa tolerancia á glucosa, reduciríase a porcentaxe da súa graxa abdominal e se revertiría, polo menos parcialmente, a esteatose hepática. Todos os hipertensos, prostáticos, asmáticos de certa gravidade e estreñidos crónicos teñen un intestino sucio. Estas persoas adoitan presentar estreñimiento sen sabelo, pensando que a súa regularidade intestinal é normal polo feito de evacuar diariamente. O que sucede é que realmente están evacuando cun atraso de polo menos 20 horas, correspondendo as feces ás inxestas feitas con dous ou tres días de antelación.  

A importancia da evacuación diaria

Para gozar dunha correcta detoxificación celular é fundamental que os alimentos non permanezan no tubo dixestivo máis de 24 horas dende a súa inxesta. Isto é así porque coa evacuación non só se eliminan restos alimenticios, senón tamén bilis, colesterol, bacterias, moco e anacos de mucosa intestinal. Moitas persoas cuxa regularidade intestinal é diaria realmente están excretando feces de inxestas anteriores ás 24 horas. O ideal para conseguir unha ótima excreción de tóxicos sería polo menos dúas evacuacións diarias sen esforzo.

PROTOCOLO DA LIMPEZA INTESTIAL CLARK: http://terapiaclark.info/limpeza-intestinal/