Enfermidades Causadas Por Patóxenos

3ª Parte

 

Recientemente asociouse a enfermidade de Alzheimer co virus do herpes. De feito, a encefalitis herpética afecta aos mesmos centros cerebrais que aparecen lesionados en devandita enfermidade. Hai investigadores que afirman que a enfermidade de Alzheimer viría ser como unha vitoria custosa para o organismo, na que se acaba co virus a expensas dunha reacción inflamatoria que produce morte das neuronas e a formación de placas de proteína beta-amiloide e ovillos neurofibrilares.

Nos últimos anos descubriuse que un de cada tres casos de obesidade poden ter como causa a infección polo adenovirus 36. ¡Un virus como causa de obesidade!

Igualmente, patóxenos como Chlamydia pneumoniae, Porphyromonas gingivalis, Helicobacter pylori, Influenza virus A, Hepatitis C virus e citomegalovirus, contribúen á formación de placas de ateroma. E por fin un sector da cardioloxía empeza a darnos a razón en canto a que en prácticamente todas as patoloxías cardio-circulatorias, incluíndo o infarto, están relacionadas directamente con patóxenos. Vemos como enfermidades consideradas puramente metabólicas como a obesidade, a diabetes ou a arterioesclerosis, non se deben únicamente a un consumo excesivo de graxas ou sucres, participando moitos outros factores na etioloxía da enfermidade. A lista de enfermidades de natureza parcial ou totalmente infecciosa, sería interminable. O obxecto deste apartado é simplemente mostrar algúns exemplos de entre os máis notorios.

Como se diagnostica a presenza de patóxenos no organismo?

Chegamos ao momento máis importante. Actualmente os métodos de diagnóstico usados tanto no campo da mediciña biolóxica como da alopática son incapaces de detectar numerosos casos de infeccións parasitarias. Polo tanto, en numerosas ocasións a verdadeira etioloxía dunha enfermidade pasa desapercibida. Así mesmo a visión reduccionista da parasitoloxía e microbioloxía convencionais dificultan enormemente a comprensión das enfermidades de etioloxía infecciosa. É necesario desposuírse dos rancios dogmas que xa dende comezos do século XX impediron todo progreso neste sentido.

Comecemos pois: -O que un axente infeccioso se ache presente nos tecidos dun suxeito san, sen producir danos aparentes, non nega en absoluto que noutro suxeito poida estar perturbando o normal funcionamento do organismo. Ademáis, que un microorganismo non se ache en todos os casos da enfermidade, non significa que no resto de casos nos que se atope non sexa o responsable nin ocasione prexuízos á saúde. Isto contraria o primeiro postulado de Koch, o cal afirma que o axente patóxeno debe estar presente en todos e cada un dos casos da enfermidade e ausente nas persoas sas.

Un mesmo axente pode ser causa de dúas ou máis enfermidades con sintomatoloxía completamente diferente, en función da individualidade bioquímica do suxeito e do órgano do corpo onde se localice. Así mesmo, dous patóxenos distintos poden dar lugar a un cadro sintomatolóxico idéntico. A conclusión é que os síntomas non delatan ao patóxeno causante dos mesmos, excepción feita de enfermidades como viruela, varicela, erisipela e outras que presentan síntomas característicos.

De calquera modo o que un individuo non presente os síntomas típicos non significa que o patóxeno non se ache presente. Por exemplo, pódese padecer unha infección por malaria ou Tripanosomas e non presentar febre nin enfermidade do sono, pódese estar infectado por numerosas bacterias virulentas sen que se manifeste a sintomatoloxía típica do cadro agudo. A infección por bacterias do xénero Nocardia adoita producir neumonía, con todo os enfermos de Parkinson albergan dita bacteria, especialmente no cerebro sen acusar síntomas respiratorios. En definitiva, a ausencia de febre ou inflamación aguda non indica en absoluto que a persoa non sexa vítima dunha infección sistémica.

Un microbio causante dunha enfermidade pode ser inoculado a un animal ou suxeito san e o feito de que estes non desenvolvan a enfermidade non nega en absoluto que determinados suxeitos baixo circunstancias concretas poidan sucumbir ante o mesmo e desenvolvela. Fai máis dun século, o eminente epidemiólogo alemán, Max Von Pettenkofer (1818-1901) realizou un dos experimentos máis atrevidos da historia da ciencia. Pettenkofer sostiña que a presenza do microbio por si soa non era suficiente como para producir unha enfermidade. Para demostralo, inxeriu ante numerosas testemuñas un caldo de cultivo, preparado polo mismísimo Robert Koch, que contiña bacilos do cólera. Ante a incredulidade de todos, Pettenkofer quen naquel momento contaba con 73 anos, non desenvolveu o cólera malia a súa idade, demostrando que o contacto co microbio non bastaba para producir a enfermidade. Á luz da teoría pleomorfista, o estado do terreo orgánico desempeña un papel crucial.

Non podemos seguir aferrados á crenza errónea de que un parasito típicamente dixestivo non poida medrar noutras partes do organismo. A experiencia demóstranos que os parasitos poden prosperar e desenrolarse nos lugares máis insólitos: no cerebro, nos ollos, en riles, bronquios, corazón, fígado, conductos biliares, músculos, veas....Non se pode seguir afirmando aquilo de que "tal parasito habita en tal lugar do organismo". Aínda que é verdade que cada parasito invade preferentemente certos órganos ou parasita a determinadas especies, iso non está escrito en pedra. Literalmente calquera parte do organismo pode servir de refuxio a parasitos. Moitos parasitos considerados exclusivos do gando, cans ou ratas demostraron ser transmisibles ao home. Xa que logo, ningún parasito é exclusivo dun só animal, non é correcto negar a posibilidade dunha parasitosis debida ao parasito "X" alegando que devandito parasito só afecta a cans, porcos...

Todo o afirmado non é froito da conxectura nin a especulación, senón das conclusións obtidas mediante métodos de diagnóstico como a microscopía de campo escuro, o sincrómetro ou o dermatrón (Electroacupuntura de Voll). Devanditos métodos non gozan de recoñecemento oficial pero sen dúbida son moi superiores aos métodos convencionais e abriron un novo carreiro aos terapeutas e investigadores. O problema é que devanditos sistemas de diagnóstico requiren un equipo de custo elevado e así mesmo esixen bastantes horas de estudo para todo aquel que pretenda dominalos. Dende logo, o máis prestixioso de todos é o sincrómetro. Co sincrómetro podemos detectar calquera patóxeno en calquera lugar do organismo cunha precisión que supera os niveis detectables polos métodos analíticos convencionais. Grazas ao sincrómetro, a Doutora Clark puido realizar as súas revolucionarias investigacións. Aínda que reiteramos que a aprendizaxe da técnica do sincrómetro require moitas horas de práctica e un certo investimento inicial nas mostras de parasitos, bacterias, virus, fungos e protozoos.

Os métodos convencionais baseados na detección de ovos ou parasitos en feces, coprocultivos ou seroloxía son notoriamente insuficientes e non dan unha visión real do que verdadeiramente sucede no máis recóndito do organismo.

Con todo, malia todas as dificultades, os terapeutas que seguen a doutrina da Dra. Clark teñen un punto ao seu favor e é que en conxunto, a gran variedade de patóxenos existente pode ser tratada con apenas 5 ou 6 remedios, pois dispón no seu arsenal de recursos terapéuticos de MOI AMPLO ESPECTRO. Polo tanto, a maioría das veces non é necesario saber que parasito en concreto alberga a persoa pois con cisteína, megadosis de coenzima Q10, aceite ozonizado e tintura de nogal, seremos capaces de exterminar máis de 200 tipos de parasitos. Aínda que se non dispoñemos de medios de diagnóstico precisos, non saberemos de certo cando eliminamos por completo a infeción e deberemos axustar a dose baseándonos en estimacións aproximadas así como unha remisión da sintomatoloxía.

A Doutora Hulda Clark advirte que si a unha persoa cunha infeción bacteriana importante adminístraselle un antibiótico, esta sentirase moito máis doente e se se acha debilitada (caquexia) pódelle sobrevir a morte. Para previr isto, nos seus protocolos adminístrase xuntamente coas medidas destinadas a combater os parasitos, axentes antibacterianos e antifúnxicos como a cúrcuma, o fiuncho, o lugol ou o aceite de ourego.

A maioría de parasitos liberan virus e bacterias unha vez son destruídos. Un dos casos máis rechamantes é o de Fasciolopsis buski, cuxa morte produce de inmediato a gripe no hospedador. É o que os pioneiros do hixienismo e a medicina natural denominaron fai máis de cen anos "crises curativa", aínda que non debemos esquecer que a maior parte das veces esta serviu como escusa falaz para criticar os tratamentos.

Os síntomas típicos da reacción de Jarisch-Herxheimer son febre, calafríos, náuseas, diarrea, dor de cabeza, malestar xeral e dor articular. Outros tratamentos antiparasitarios producen cambios no estado de ánimo, choro, depresión ou outras anormalidades a nivel emocional. Con todo, a aparición de síntomas adversos posteriormente a un tratamento antiparasitario, antiamebiano, antibacteriano, etc., debe ser acollido con xúbilo pois iso significa que o tratamento foi eficaz e que os patóxenos están sendo erradicados. Debido a isto, a reacción de Jarisch-Herxheimer pode darnos unha idea de cuán infectada está a persoa pois a intensidade da reacción reflicte a gravidade da infección.

Por suposto, outra forma de saber si os padecementos dunha persoa son de etioloxía infecciosa é observar se se produce melloría trala realización do protocolo de limpeza intestinal da Dra. Clark, que a diferenza dos deletéreos antibióticos e antiparasitarios alopáticos, os suplementos utilizados nesta son inocuos. Dicía irónicamente a Doutora Clark que, dado que en mediciña alopática úsase un tipo distinto de antiparasitario para cada parasito e dita medicación é moi tóxica (tricloroetano, tetracloruro de carbono e demais organoclorados, albendazol...) as persoas moi parasitadas sucumbirían intoxicadas ante semellante bombardeo farmacológico.

En medicina biolóxica, afortunadamente, contamos con métodos de amplo espectro os cales imos detallar no seguinte artigo.