Enfermidades Causadas Por Patóxenos

1ª Parte


Ignacio Chamorro 21/01/2017

Que son os patóxenos?

Denomínase patóxeno a calquera ser vivo capaz de producir enfermidades. Os patóxenos divídense nas seguintes categorías:
          • Bacterias
          • Virus
          • Parasitos
          • Protozoos (plasmodios, tripanosomas e amebas)
          • Fungos (balores  e levaduras)

Aínda que se restrinxe a denominación de parasito a vermes como a tenia, áscaris, oxiuros, etc., en realidade, todos os patóxenos son parasitos pois viven a expensas dun hospedador ao que perxudican e ata matan. As bacterias son procariotas, é dicir, seres unicelulares sen núcleo que conteña o material xenético, a diferenza das eucariotas, que presentan un núcleo diferenciado. A maioría das bacterias son microscópicas, é dicir, invisibles á primeira ollada.

Os virus non poden ser considerados unha forma de vida pois non se nutren nin tampouco son capaces de moverse para atopar condicións favorables á súa existencia. Son unha sorte de cristais proteicos que albergan no seu interior material xenético. Cando entran no interior do organismo, fíxanse fortemente á membrana das células inoculando o seu material xenético no núcleo desta, alterando a función da mesma e provocando que esta comece a fabricar máis virus que se propagan polo organismo repetindo devandito proceso. As células que son vítimas da agresión viral morren irremisiblemente.

Aínda que todo patógeno establece unha relación intrínsecamente parasitaria co seu hospedador, tal e como dixemos previamente, o término parasito adoita utilizarse para referirse a seres pluricelulares como os piollos, sarna, sambesuga, pulgas e vermes como o áscaris, a tenia, etc. Estes seres aliméntanse dos humores do hospedador, case sempre succionan sangue, aínda que algúns se alimentan de bilis (Clonorchis sinensis) ou ata van devorando os tecidos creando túneis do mesmo xeito que a carcoma (triquinas e cisticercos).

Os protozoos son seres unicelulares case sempre microscópicos, aínda que son eucariotas e non procariotas polo que a súa estrutura celular aseméllase máis aos animais e plantas que ás bacterias. O parásito da malaria e o tripanosoma (causante da enfermidade do sono) son claros exemplos de protozoos.
Os fungos divídense á súa vez en balores e levaduras, estes microorganismos só proliferan en casos de extrema inmunodepresión ou cando se suprime a flora intestinal mediante antibióticos, sendo reemplazada entón por fungos.

CAL É A ETIOLOXÍA DAS ENFERMIDADES CAUSADAS POR PATÓXENOS?

A resposta a devandita pregunta poderá parecer evidente a moitos, "¡vaia tontería! a etioloxía das enfermidades causadas por patóxenos son os patóxenos" dirán algúns. Pois non, en última instancia existen unha serie de factores que son os que determinan si os patóxenos serán capaces de invadir os tecidos e desencadear procesos patolóxicos. Polo tanto, como establece a medicina biolóxica, as distintas infeccións causadas por patóxenos son na maioría dos casos consecuencia de alteracións orgánicas previas. E é que como dixo Claude Bernard fai século e medio, "O microbio non é nada, o terreo o é todo".

Podemos afirmar que con frecuencia, o microbio non é a causa senón a consecuencia da enfermidade. No século XIX, Louis Pasteur proclamou ante a comunidade científica que existían uns seres microscópicos que eran os responsables de que o viño se estropeara e do mesmo xeito poderían provocar enfermidades no ser humán. Pronto comezou un acalorado debate que dividiu aos científicos. A escola de Pasteur afirmaba que os microbios atopábanse na atmosfera e que as enfermidades infecciosas eran consecuencia dun contaxio fortuito. A esta teoría denominouna panspermia atmosférica.

Por outra banda Bastian, Pouchet e Bechamp eran partidarios da chamada xeración espontánea. Afirmaban que cando a composición química da sangue e tecidos alterábase, dita perda do equilibro homeostático favorece a proliferación de patóxenos, os cales non poderían medrar si o estado de saúde do individuo fose óptimo. Antoine Bechamp e Günther Enderlein desenvolveron o concepto de pleomorfismo. O pleomorfismo sostén que o sangue, ao contrario do que afirma a hematologxa convencional, non é estéril senón que nela habitan simbiontes. Estes simbiontes poden dexenerar en bacterias patóxenas cando o sangue áchase repleta de macromoléculas non dixeridas que entran no torrente circulatorio como consecuencia dun exceso de permeabilidade intestinal. Antoine Bechamp falaba das microzimas, as cales virían ser as partículas elementais da vida. Gaston Naessens fala das somátides. Ambas denominaciones refírense ao mesmo.

No ano 1997 uns científicos australianos descubriron uns microorganismos aos que denominaron nanobios, os cales son 10 veces menores que as máis pequenas bacterias coñecidas. O pleomorfismo afirma que cambios no pH sanguíneo ou o potencial de oxidación-redución poden dar lugar a que organismos simbióticos e inofensivos vólvanse virulentos. O pleomorfismo defende a xeración espontánea de patóxenos no interior do organismo.
 
No século XX, Kikuo Chishima, observou un proceso ao que denominou AFD (agregación, fusión e diferenciación) mediante o cal, os glóbulos vermellos dexenerados ou deformes agregábanse fusionándose e xerando unha bacteria. A conclusión sería que as infeccións veñen ser unha manifestación de decadencia orgánica. Günther Enderlein observou que no sangue sempre se atopaban os fungos Aspergillus Niger e Mucor Racemosus, os cales ante determinadas condicións de acidez ou hipoxia, podían crecer desmesuradamente e dar lugar a formas patóxenas. Gaston Naessens describiu un ciclo das somátides que consta de 16 fases, cando este ciclo se altera prodúcense enfermidades infecciosas e cancro.

A maioría de autores pleomorfistas coinciden achega de que unha inxesta excesiva de proteína animal, cando existe exceso de permeabilidade intestinal, dá lugar a un crecemento esaxerado das formas microbianas, digamos que as "ceba". Gaston Naessens foi capaz de observar todos estes fenómenos grazas a un aparello da súa invención, o somatoscopio, o cal permite observar o sangue a máis de 30.000 aumentos, cando un microscopio ótico presenta un máximo de 1.000 aumentos.
Cabe dicir que todas estas afirmacións non contan co recoñecemento das institucións oficiais.
 
Recapitulando, moitas infecións poden ser consecuencia directa dun estado de acidosis latente, permeabilidade intestinal, inxesta excesiva de proteína e hipoxia. De calquera modo en moitas ocasións a proliferación bacteriana non debe ser contemplada como unha ameaza para o organismo senón todo o contrario. Os microorganismos proliferan co fin de degradar o exceso de tóxicos e células deterioradas do organismo. Un fungo ou unha bacteria non ataca a un organismo san, a súa misión na natureza é descompoñer a materia corrompida. Con todo, si esta proliferación faise excesiva, inundan o organismo con antíxenos e metabolitos tóxicos capaces de poñer en perigo a vida.

É moi revelador o feito de que epidemiolóxicamente a frecuencia de enfermidades crónicas e dexenerativas aumenta conforme decrece a incidencia de enfermidades infecciosas agudas. Iso avala a tese naturista de que as enfermidades infecciosas son unha reacción que ten como fin depurar o organismo, un intento desesperado de degradar os tóxicos que non puideron ser excretados polos emuntorios.

Recordemos que no ano 1927, ao médico austríaco Julius Wagner-Jauregg (1857-1940) foille concedido o premio Nobel por descubrir que ao inocular malaria a pacientes con parálisis sifilítica estes curábanse e recobraban a capacidade de andar. Así mesmo o ciruxano estadounidense William Coley (1862-1936) observou que antes da chegada da antisepsia, numerosos pacientes que trala operación contraían a erisipela curábanse. Este feito motivoulle a probar a eficacia de inocular a erisipela a pacientes cancerosos. Os resultados observados foron alentadores. Co tempo, desenvolveu unha mestura de cadáveres de Streptococcus pyogeners e Serratia marcescens que inducían unha resposta inmunitaria e unha reacción febril. Hoxe en día sabemos que as chamadas toxinas de Coley inducen a liberación do factor de necrosis tumoral alfa e aumentan a actividade dos macrófagos. Así mesmo, tanto a inoculación de malaria de Wagner-Jauregg como as toxinas de Coley producen febre, elevando xa que logo a temperatura corporal producindo efectos similares á hipertermia. A hipertermia presenta profundos efectos beneficiosos no organismo.
Outro claro exemplo de que moitas formas de vida consideradas perxudiciais para a saúde, poden prestar grandes servizos ao organismo constitúeo a terapia con larvas. Esta terapia é coñecida dende fai milenios. Existen certas especies de mosca da familia dos califóridos (aliméntanse de carne putrefacta) cuxas larvas son capaces de desinfectar feridas, tecidos necróticos, purulentos e gangrenados, como no caso do pé diabético. Unha das especies que se prestan para este uso é a mosca Lucilia sericata, a mosca verde común, a cal obsérvase frecuentemente sobrevoando feces de can. Na guerra de secesión estadounidense, numerosos ciruxanos observaron que as feridas "infectadas" con larvas de mosca non supuraban e cicatrizaban moito antes. Actualmente a terapia con larvas úsase con éxito en certos hospitais dos Estados Unidos e Latinoamérica.

No entanto, non debemos esquecer que aínda que existen seres capaces de establecer unha relación de estreita simbiose co ser humán, tamén os hai dispostos a roubarlle a saúde. É difícil establecer cando se trata de simbiose e cando de parasitación. Por exemplo, existen "moscas da morte" que depositan os seus ovos baixo a pel de mamíferos como o cabalo ou o home e millóns de seres humanos morren anualmente vítimas da malaria e a tuberculosis. É tarefa do médico (ou debería ser) coñecer o estado do terreo para así xulgar adecuadamente si se trata de parasitación ou simbiose. O médico español Juan Prada Pascual (1891-1975), creador do exame bio-hematolóxico, contribuíu enormemente á comprensión dos procesos infeciosos. Demostrou que o sangue pode albergar larvas de mosca e que moitas enfermidades dexenerativas consideradas "idiopáticas" pola ciencia oficial, débense a parasitaciones. A este respecto recomendo a lectura do seu libro "A gran praga oculta".
Moitas infecións son consecuencia dunha translocación bacteriana dende a mucosa intestinal a outras partes do organismo. Iso prodúcese debido a un exceso de permeabilidade intestinal. Corrixindo esta ditas infecións remitirán. Polo tanto, queda demostrada unha vez máis a importancia de restaurar a función de barreira do intestino e de realizar o protocolo Clark de limpeza intestinal http://terapiaclark.info/limpeza-intestinal/.

Comentabamos que os microbios ven favorecido o seu desenvolvemento conforme o organismo se satura de tóxicos. Que dúbida cabe de que un organismo san non é presa fácil de bacterias, fungos, parasitos, etc. A Doutora Hulda Clark descubriu que os parasitos e bacterias colonizan preferentemente tecidos cunha grande carga tóxica de substancias como colorantes azoicos, benceno, disolventes, plástico, micotoxinas, metais pesados e alérxenos fenólicos. Así mesmo, os parasitos presentan uns requerimentos particulares. A continuación expoñémolos nas seguintes táboas, extraídas da magnífica obra da Doutora Clark titulada "A cura e prevención de todos os cancros".

  PARÁSITOS   ALIMENTO, ou COMPOÑENTE REQUIRIDO 
 ASCARIS LUMBRICOIDES   Quercetina (presente na cabaza) 
 ASCARIS MEGALOCEPHALA  D-carnitina (carne de animais domésticos)
 CLONORCHIS SINENSIS  Avea
 DIROFILARIA IMMITIS  Lactosa e cromo inorgánico
 ECHINOPARYPHIUM RECURVATUM  Canela, ovos e leite
 ECHINOSTOMA REVOLUTUM  Millo, noces e alcohol
 EURYTREMA PANCREATICUM  Limón e aceites 
 FASCIOLOPSIS BUSKI  Cebola, ceboleta, porro e allo crus, aloe vera, legumes
 FASCIOLA HEPATICA  Gluten e aceites
 MACRACANTHORHYNCHUS  Banana, carne vacuna, arroz e manteiga
 ONCOCERCA VOLVULUS  Millo, manitol e ácido linolénico
 PARAGOMINUS WESTERMANI  Limón
 PLASMODIOS MALARICOS  Trigo, limón, acedo acetilsalicílico, afumados
 STRONGYLOIDES STERCALIS  Patacas, ácido linolénico


Aínda que os nomes destes parasitos non nos resulten familiares, estes áchanse implicados na xénese de numerosas enfermidades:
      Todas as persoas con cancro son portadoras de todos os parasitos mencionados na táboa (aínda que a oncoloxía oficial sorprendentemente non os detecte).
      Eurytrema pancreaticum áchase implicado virtualmente en todos os casos de diabetes tipo I.