VALERIANA (Valeriana officinalis L.)

 

A valeriana utilízase para calquera tipo de trastorno nervioso ou depresivo como palpitacións, arritmias cardíacas, espasmos nerviosos, vómitos, insomnio, inchazo intestinal, ansiedade, esgotamento mental e estrés entre outras.

Familia: valerianáceas.

 


 

INTRODUCIÓN

É unha planta herbácea vivaz orixinaria de Europa aínda que tamén se encontra en América e Asia. Crece tanto en chans húmidos como secos, especialmente nos prados e as marxes dos ríos. Dende moi antigo coñécese a súa acción sedante sobre o sistema nervioso, facilitando o sono.

Tamén se usa como diurético e para propiciar a aparición da menstruación.

 


 

RECOLECCIÓN

Utilízanse as raíces que se desenterran e finais de verán, a partir do segundo ano. Logo lávanse ben, cepíllanse e cólganse á secar nun ambiente cálido (uns 35ºC). Ao secar aparecerá o seu característico olor.

Utilízase tanto o rizoma como a raíz desecada.

 


 

PROPIEDADES

É sedante do sistema nervioso central e vexetativo polo que resulta un lixeiro hipnótico.

 


 

UTILIZACIÓN

Para uso interno:preparar unha decocción cunha cullerada sopeira de raíz triturada por cunca de auga. Poden tomar ata 5 cuncas diarias que se poden adozar con mel ou azucre integral de cana. En caso de insomnio pode tomar unha cunca, de trinta minutos a unha hora antes de deitarse.

Para uso externo se recomiendan compresas para usar en casos de dolores. Se preparan haciendo una decocción de 50 gramos de raíz seca hervida en un litro de agua durante 10 minutos; después se empapa un paño de algodón y se aplica sobre la zona dolorida hasta que se enfríe.

 


 

TOXICIDAD

No se conocen efectos tóxicos por lo que puede administrarse a niños mayores de 12 años y personas de la tercera edad.