MENTA o Toronjina (Mentha rotundifolia)

 

A menta, á venda en mercados e tendas de produtos naturais, unha planta que favorece amplamente a nosa saúde. Familia: Labiadas

 


 

CARACTERÍSTICAS

É unha planta herbácea con rizomas subterráneos entrelazados, dos que nacen numerosos talos que alcanzan ata 80 cm. de altura. Follas lanceoladas, opostas e pecioladas. Florece en verán con flores de cor violeta agrupadas en espigas terminais.

Existe unha gran variedade de plantas dentro da familia da menta, e todas elas posúen mímalas virtudes medicinais. As máis coñecidas son a menta piperita, menta verde, amenta poexo e cecimbre. O máis destacable da menta é o seu olor, que a fai recoñecible e doada de encontrar.

É unha planta perenne, aínda que é conveniente renovala cada 5 ou 6 anos, mediante gallos que poderemos ir facendo en cada primavera.

O seu cultivo é moi doado xa que mesmo aínda que se seque volve rexermolar. Resiste ata -15ºC e gústanlle os chans ricos en materia orgánica e algo húmidos e en semisombra, aínda que canta máis luz dá máis esencia.

 


 

RECOLECCIÓN

As follas, que se poden usar frescas, ou secas, recóllense na primavera, antes de que a planta empece a florecer, ou a comezos de outono. A recolección faise cortando os talos a rentes de chan e inmediatamente separando as follas.

O secado farase nun lugar ventilado e fresco. Se se van destilar deixaranse secar un ou dous días, pero evitando que se sequen de todo.

 


 

USOS TERAPEUTICOS

É rica en oleum menthae piperitae, una esencia cuxo compoñente principal é o mentol. Esta substancia supón aproximadamente un 50% da súa composición. Tamén contén metiléster (sobre un 20%), mentona (sobre un 12%), así como xugos amargos e taninos. As substancias amargas da menta estimulan a secreción dos xugos dixestivos, son estomacais, carminativas e reducen as diarreas.

A menta é tamén un excelente colagogo e espasmolítico suave, adecuado na inflamación da vesícula, nerviosismos, insomnio, cambras, vertixes, xaquecas, etc.. Ten un lixeiro poder antiséptico e bactericida, é útil nas inflamacións da larinxe, bronquite, en inhalacións contra o catarro, e en usos tópicos.

Pódense utilizar en cociña para acompañar ensaladas de tomate, ou acompañando sopas ou pratos de caza. O seu sabor refrescante fai que se utilice para licores, refrescos, chocolates, etc...

Pódese utilizar como antiespasmódico, dixestivo, estomacal, carminativo, usos tópicos, bactericida, antiséptico, arrefriados, xaquecas, vertixes, mareos.

Para a afeccións biliares pódese preparar unha infusión colocando nunha cunca de auga fervendo un par de culleriñas de follas frescas ou secas de menta. Déixase repousar uns 15 minutos tapada e toma dous ou tres veces ao día.

Como planta medicinal pódese utilizar unha gota de esencia para colocar nas caries e amortecer a dor de moas.

Pódese preparar unha tisana con 5 ou 6 gramos por cunca, para favorecer a dixestión. Pódese tomar con azucre morena (nunca azucre refinado) ou mellor mel (aumenta os seus efectos).

Tamén é boa para combater o catarro, inhalando os vapores que produce en infusión.

 


 

REPRODUCIÓN

O mellor é por estolóns, cortándoos e enterrándoos, en primavera ou outono, a uns 5-7 cm. de profundidade. Tamén se pode reproducir por rizomas, extraéndoos aproveitando o período de repouso vexetativo, a finais de outono, e plantándoos a principio da primavera.

Outro sistema de reprodución é por vástezas, dividindo plantas novas, durante a primavera ou o outono.

 


 

CONTRAINDICACIÓNS

Debe ser evitado por personas con ardor crónico.