CEBOLIÑO (Allium fistulosum)

 

O ceboliño é unha herba de uso común e pódese encontrar nas tendas de comestibles ou cultivadas nos hortos familiares. En uso culinario, as paisaxes están en dados e utilízase como un ingrediente de peixe, patacas, sopas e outros pratos.

 

CARACTERÍSTICAS

Familia: liliáceas

 


 

PLANTACIÓN

O ceboliño é unha planta plurianual da que se utilizan as follas cortadas (similares ás do porro), xa que non produce un verdadeiro bulbo senón un engrosamento na base das follas. Como é unha planta plurianual e non adoita consumirse moito é mellor plantala nos bordos, ou algún canto xunto ás plantas medicinais onde poida permanecer varios anos.
Consúmese preferentemente crua, en ensaladas, ou en sopas.

 


 

COMPOSICIÓN QUÍMICA

Auga 92%
Hidratos de carbono 5% (fibra 1,3%)
Proteínas 1,4%
Lípidos 0,2%
Potasio 140 mg/100 g
Sodio 8 mg/100 g
Fósforo 42 mg/100 g
Ferro 1 mg/100 g
Vitamina C 19 mg/100 g

 


 

PROPIEDADES

É antiséptica, carminativa, dixestiva, aperitiva, diurética e estimulante.
Contén vitaminas A, B, C e PP así como numerosos minerais entre os que destacan: calcio, ferro, fósforo, potasio...

 


 

CULTIVO

Pode sementarse en viveiro de marzo a abril para logo ir transplantándoas. O mais habitual é o transplante por división de mata que se realiza en primavera ou outono cando a planta xa está algo envellecida. O único coidado é cortalas cada mes a un centímetro do chan, aínda que non se consuman, para que saian novos brotes fortes.
Prefire chans ricos, lixeiramente ácidos e soltos, cunha textura algo areenta. O rego é só importante ao comezo do cultivo e despois só haberá que regar para manter algo a humidade do terreo, xa que necesita un chan seco para formarse ben. Se se mantén seca non adoita ter enfermidades; no caso contrario pode desenvolver botrytis.
O ceboliño é moi pouco esixente en subscritor e deben evitarse os excesos de nitróxeno.

 


 

ASOCIACIÓNS

Vai moi ben coa cenoria, pero non lle gustan nada as leguminosas (fabas, xudías, chícharos, tirabeques...)