MILLO (Zeaays)

Familia: gramíneas.
Situación: pleno sol.
Rega: mantener humidade
Marco de plantación: 35 x 60 cm
Siembra: de abril a xuño

 

Pequena historia:

É unha planta que procede de  México onde comenzou a cultivarse fai casi 5.000 anos, contituiendo a base alimentaria de importantes civilizacións como a dos Maias, os Aztecas ou os Incas. Xunto co arroz e o trigo constitúe actualmente un dos principais alimentos, tanto para as persoas, como para os animais. Utilízase tanto para a fabricación de fariñas ou de aceites, como para a obtención dun tipo de alcohol a partir do que pódese producir combustible para motores de explosión (el gasohol).

 

Datos resumidos:

    • Sementar a unha profundidade de uns 2-3 cm unha semán despois da última xeada, cando a temperatura do solo acade os 20ºC.

    • Xerminará nuns catro días

    • pH ideal entre 6 e 7.

    • Marco de plantación 20 cm.

    • É unha grande consumidora de nutrintes.

    • Regar pouco ao principio, pero abodosamente dende a floración á colleita.

A terra para sementalo millo prepárase no outono engadindo unha capa de compost, ou esterco ben fermentado, labrando cunha forcada e colocando unha boa cobertura. Isto favorecerá a actividade das miñocas. Na primaveira quitaremos o acolcahdo para que a terra quéntese, ou colocareos un plástico negro para favorecelo dende unha semán antes de platación. Protexa as plantas das xeadas.

Como o millo non ten raíces largas non profundas precisa dunha terra ben labrada e fértil. Regar regularmente e abonar cada dúas semáns.



Recolección:

O millo estará listo para recoller cando as barbas das mazorcas estena secas. Si é para consumir en fresco é diferente; hai que recollelo antes, cando as barbas teñan as puntas secas e marróns pero ainda teñan unha peuqena cantidade de barbas verdosas e flexibles. É mellor recollelo pola maña temprano, ou pola tarde, para que seña máis doce.

O millo sofre os ataques dos paxaros, especialmente mirlos e corvos. Para prevenilos poderemos utilizar ou espantallos con roupa que se movan co vento e decorados con tiras de aluminio, ou balóns grandes de plaia decorados con grandes ollos. Para que ambos remedios sexan efectivos hainos que cambiar de sitio cada poucos días.



Propiedades medicinais:

   A decocción de barbas de millo constitúe un dos recursos naturais máis importantes para a eliminación de líquidos, podendo ser utilizado en casos de obesidade, cálculos biliares ou renais, hipertensión, edemas, cistitis ou nefritis. Para elo preparar unha decocción, durante 20 minutos, de 50 gramos de barbas de millo por litro de auga, da que consumiranse 3 tazas diarias.

   O seu importante contido de fibra soluble fainos moi interesante para controlar tanto o peso como a sensación de fame, ademáis de para previr o estreñimento ou axudar a controlar o colesterol.

   Non contén gluten, po lo que o seu consumo é apto para persoas celíacas.

   100 gramos de millo fresco proporcionan unhas 86 calorías, además de unha importante cantidade de vitamina C.

 

Propiedades alimentarias:

   Resulta importante a cantidade que contén de hidratos de carbono (gran cantidade de almidón), o que orixina rápidamente unha sensación de calmar a fame; por este motivo é recomendable en dietas de adelgazamento. Contén vitaminas A, B1(é una das plantas que contén maior cantidade de B1 ou tiamina), B2, B5, B6, C, E e PP e minerais como cobre, ferro, magnesio, manganeso, fósforo, vanadio e cinc.

   O aceite de maillo é rico en ácidos grasos poliinsaturados (58% de ácido linoleico) e monoinsaturados (24% de àcido oleico), fronte ao 12% de ácidos saturados. Non contén colesterol.

 

Cultivo:

   É unha planta á que favorecelle o sol e que , cuando é nova, non soporta ben as xeadas.
   Gústanlle os solos ben abonados, aireados e ricos en humus xa que é unha planta moi esixente.
   Requiere regas frecuentes, especialmente cando haxa formado a mazorca.
   Asóciase moi bien cos cabaciños, cabazas e cogombros así como con as leguminosas, especialmente fabas e xudías.