CENTEO (Secale Cereale)

 

É un cultivo moi rústico que se dá mellor en zonas frías e de pouco adoito e especialmente se este é ácido, por iso adoita ser o cultivo preferido en zonas frías de montaña, onde soportará ben os duros invernos. A súa rusticidade débese en gran parte ao seu sistema radicular fasciculado, máis desenvolvido que o do trigo. Normalmente cultívase naquelas terras de baixa calidade que non serven para o cultivo do trigo. Non lle gustan as terras encharcadas.

Posiblemente o primeiro uso do centeo doméstico tivo lugar no val do río Éufrates, ao norte de Sirya, durante o Paleolítico tardío.

Como normalmente se cultiva en terras pobres non adoita engadírselle aboado algún, aínda que adoita ser agradecido a algún tipo de mellora.

O seu talo é longo e flexible, con follas estreitas e espigas delgadas e longas.

Cara a finais da década dos 80 comezaron a producirse híbridos, denominados "tricales", obtidos do cruzamento con trigo e que teñen un ciclo vexetativo máis longo.

Adoita plantarse antes da chegada das primeiras chuvias.

Atácanlle o Fusarium nivale, algúns céfidos, como o Cephus pygmaeus e o Trachelus tabidus.

Aféctalle máis a verde do talo (Puccinia graminis), pero tamén a verde amarela da folla (Puccinia striiformis).

É frecuente encontrar cornezuelo no centeo. Trátase dun ascomiceto, con aspecto parecido ao dun gran negro alongado (1 a 6 cm.). O cornezuelo contén alcaloides tóxicos polo que é necesario cribar ben o centeo para separalo.

Co centeo fabrícase un pan escuro moi apreciado nos países do norte e centro de Europa.